I Solisti del Vento
Producties
...

die Harmonie

Romantisch klassiek: serenades van Mozart en Haydn

E.T.A. Hoffmann wist het wel. De muziekcriticus, amateur-componist en beroepsfantast maakte aan het begin van de negentiende eeuw een muzikale staat van zaken op. Zijn conclusie? Muziek was er in geslaagd nieuwe dimensies aan te boren. Met name instrumentale (lees: niet-vocale) muziek bleek in staat een ongekende emotionele diepgang aan te boren. Boven alles toonde muziek te ijveren naar het oneindige. Want ondanks (of net dankzij) haar abstracte gestalte “ontsluit muziek een onbekende ruimte, een wereld die niets te maken heeft met de externe, zintuiglijke wereld die ons omringt; een wereld waarin de mens alle eindige gevoelens aflegt en zich overgeeft aan een onuitsprekelijk verlangen.” En of dat romantische woorden zijn!

In zijn poging deze nieuwste ontwikkelingen, waarin “de diepere, de intiemere natuur van muziek” blootgelegd werd, een historische duiding te geven, noemt E.T.A. Hoffmann zelfs namen. Haydn en Mozart: ziehier de getalenteerde, geniale componisten die volgens hem verantwoordelijk waren voor deze romantische zucht naar het onuitsprekelijke.

Gewend als we zijn om beide heren tot de ‘klassieke’ of ‘classicistische’ achttiende eeuw te rekenen, is het wat verwarrend om hen door een tijdgenoot geklasseerd te zien worden als ‘romantische’ componisten. Nochtans, zo betoogt Hoffmann, “toonden zij, de uitvinders van de instrumentale muziek, de muzikale kunst in haar volledige glorie.” Er is evenwel een verschil tussen beiden: waar Haydn “de kunst verstond om een romantische gestalte te geven aan wat menselijk is aan het leven”, voert Mozart “tot in het hart van het spirituele.” Waarmee de (nog steeds gangbare) oppositie tussen de ‘humane’ Haydn en de ‘goddelijke’ Mozart uitgelegd wordt.

Het is zinvol stil te blijven staan bij Hoffmanns woorden. Dat Haydn en Mozart omstreeks 1800 begrepen werden als ‘romantische’ componisten, zegt namelijk veel over de abnormale impact die hun muziek destijds veroorzaakte. Net zoals de actuele duiding van deze componisten als ‘classicistisch’ te denken geeft in welke mate we aan hun oneigentijdse originaliteit gewend raakten.

I Solisti del Vento plaatst twee overheerlijke serenades van beide heren naast elkaar, en pareert hun werken fijntjes aan twee ronkende opera-ouvertures. Een ideale gelegenheid dus om alle hokjesgedachten na te laten en te ervaren – zoals Hoffmann en zijn tijdgenoten dat deden – hoezeer hun instrumentale muziek de oppervlakte mijdt, maar onafgebroken roert, beroert en ontroert.


tekst: Tom Janssens

Programma

W.A. Mozart, Ouverture uit Le Nozze di Figaro (12/09, 7/11, 12/11)

J. Haydn, Oktet in F

C.M. von Weber, Ouverture (12/09, 7/11, 12/11)

W.A. Mozart, Serenade in Es KV 375 (12/09, 7/11, 12/11)


Concerten

Zo 12 september 2010

Zolder (B), Sint-Vincentiuskerk

Zo 7 november 2010

Haarlem (NL), Philharmonie

Vr 12 november 2010

Mol (B), Schouwburg Rex
Zo 8 mei 2010

Antwerpen (B), deSingel


Info en tickets
zie kalender

Terug

...
...